Tevessül’ün Caiz Olduğuna Delil

Âdem Peygamber, nehyedilen ağaçtan yedikten sonra: “Ey Rabbim! Muhammed’in hakkı için beni affet” diye duada bulunmuştur. Bu hadisi İmâm Hâkim Hazreti Ömer’den rivayet edip “Sahih” olduğunu açıklamıştır. Aynı hadisi İmam Beyhaki ve İmam Tabarâni de rivayet etmişlerdir.
Bu da tevessülün caiz olduğuna dair apaçık bir delildir. Zira tevessül şirk olsaydı efendimiz Adem (aleyhisselâm) kesinlikle böyle demezdi.
Yine İmam Buhâri, Ăbdurrahmân bin Saad’tan rivayet ettiğine göre Ăbdullâh bin Ömer’in ayağına bir hastalık sirayet etti. Oradakilerden biri ona “En sevdiğin kişinin ismini an” dedi. O da “ YÂ MUHAMMED” dedi. Bunu dedikten sonra iyileşti. Bu olayı İmam Nevevi ve Kadı İyâd rivayet etmişlerdir.